شعر نو از پسری با پدری شاعر

 قایق کاغذی

  یک جفت کفش

چند جفت جوراب با رنگ های نارنجی و بنفش

یک جفت گوشواره ی آبی

یک جفت ...

 

کشتی نوح است

این چمدان که تو می بندی !

 

بعد

صدای در

از پیراهنم گذشت

از سینه ام گذشت

از دیوار اتاقم گذشت

از محله های قدیمی گذشت

                  و کودکی ام را غمگین کرد.               

کودک بلند شد

و قایق کاغذی اش را بر آب انداخت

او جفت را نمی فهمید

تنها سوار شد

آب ها به آینده می رفتند.

 

همین جا دست بردم به شعر

و زمان را

مثل نخی نازک

بیرون کشیدم از آن

دانه های تسبیح ریختند :

 

                 من                      ...                                تو                  

                                                             کودکی                              ...

 

          ...                      قایق کاغذی                                 

               نوح                                                                            ...            

                                 ...                   آینده           

                                                                               ...

 

تو را

با کودکی ام

بر قایق کاغذی سوار کردم  و

به دوردست فرستادم

بعد با نوح

در انتظار طوفان قدم زدیم

/ 2 نظر / 45 بازدید
ابوالفضل

سلام استاد شعرتان را خواندم و لذت بردم ضمنا يه بيت شعر گفتم كه فكر كنم از روش ميشه پنج جلد كتاب نوشت!!!با نام:"توصيه اخلاقي براي دختر خانم ها!" خوشحال ميشم سر بزنيد

درد دل با دل

قایقی باید ساخت باید انداخت به آب