اساتید در قید حیات را دریابیم


بیاد استادان دانشگاه ادبیات

شعر زمانه ما

جهنم

 

در نارنج زار غروب ، خیره به غرب

مانده از سالها راه سخت

                                     مردی مست ،

مست است به جام ناکامی

مات است به دست ناپاکی.

پشت سر شکست خورده ،

روزگاری

               که سراسر اشتباست.

تنها و درمانده

در انتظارِ شنیدن حتی یک صدا

                که دریغش می کنند.

زیر پا فراموش شده ،

غروری

               که سالهاست له شده.

و بالای سر سقفی ست که سایه ندارد.

خورشید بی رحمانه می تازد

 و بادی که فریاد بمیر بمیر سرداده است.

روبرو آینده ای که بی امید است

بسان آیینه ای که همیشه لج دارد

و قلبی که شکسته

                       تاوان کدامین خطاست؟

روزگار نامردیست.

روزگاری که در آن صداقت بی معنی است،

در زمانی که لبخند نقشه ای شیطانی است،

در زمینی که پاکی بی شرمی است،

و در آسمانی که ماهِ بی مهری است،

                                       عشق عین نامردیست.

و عشق های بی نشان

چونان راهزنانی شمشیر در کف

به لحظه ای برده اند

                             تمام دار و ندار ما را.

و دزدی که برده است به زهر هرزه گی

داده است به باد ناپاکی

                          شرافت و صداقت را

                                                       پادشاه ست.

مانده است مردی از راه های دور

در غروبی که به چشم خون دارد و به دل آه

دیده ست به چشم دل

                         که روزگار ، روزگارِ نامردی است.

                          

   + سید جمال طباطبایی ازاد - ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۳/۱٢