اساتید در قید حیات را دریابیم


بیاد استادان دانشگاه ادبیات

از دفتر شعرهای بی نشان

 

" افق روشن "

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پرواز خواهیم داد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت؛

    روزی که کمترین سرود بوسه است

    و هر انسان برای هر انسان برادری‌ست.

        روزی که دیگر درهای خانه‌شان را نمی‌بندند

        قفل افسانه‌ایست؛

       و قلب برای زندگی بس است...

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو بخاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی...

    روزی که آهنگ هر حرف، زندگی‌ست

   تا من بخاطر آخرین شعر رنج قافیه نبرم...

روزی که هر لب ترانه‌ایست

تا کمترین سرود، بوسه باشد...

         روزی که تو بیایی،          برای همیشه بیایی

         و مهربانی با زیبایی یکسان شود...

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...

                     و من آن روز را انتظار می‌کشم...

حتی    روزی که    دیگر نباشم....

 

   + سید جمال طباطبایی ازاد - ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱٠/۱٩