اساتید در قید حیات را دریابیم


بیاد استادان دانشگاه ادبیات

شعری از گروس عبدالملکیان

 دوستان وادب پروران عزیزم باز باید بگویم  و متذکر شوم که اشعار ایشان با تفکرات بنده کاملا متفاوت بوده و نقطه نظرات سیاسی ایشان صد درصد با بنده متمایز است اما بدلیل قدرت شاعرانه ایشان و استفاده از تمامی ارایه های ادبی زیبا نمیشود از اشعار این بزرگوار که پدری نیز شاعر وتوانا دارد گذشت

 اسب ها
                                       

ما چند نفر

در کافه ای نشسته ایم

با موهایی سوخته و

سینه ای شلوغ از خیابان های تهران

با پوست هایی از روز

که گهگاه شب شده است

ما چند اسب بودیم

که بال نداشتیم

    یال نداشتیم

   چمنزار نداشتیم

ما فقط دویدن بودیم

و با نعل های خاکی اسپورت

ازگلوی گرفته ی کوچه ها بیرون زدیم
 
درخت ها چماق شده بودند

و آنقدر گریه داشتیم

که در آن همه غبار و گاز

اشک های طبیعی بریزیم

ما شکستن بودیم

و مشت هایی را که در هوا می چرخاندیم

عاقبت بر میز کوبیدیم

و مشت هامان را زیر میز پنهان کردیم

و مشت هامان را توی رختخواب پنهان کردیم

و مشت هامان را در کشوی آشپزخانه پنهان کردیم

و مشت هامان را در جیب هامان پنهان کردیم...

 

باز کن مشتم را !

هرکجای تهران که دست می گذارم

                                   درد می کند

هرکجای روز که بنشینم

                           شب است

هرکجای خاک...
 
دلم نیامد بگویم !

این شعر

در همان سطر های اول گلوله خورد

وگرنه تمام نمی شد

   + سید جمال طباطبایی ازاد - ۱۱:٥٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٢/٢٢