اساتید در قید حیات را دریابیم


بیاد استادان دانشگاه ادبیات

شعری از سهیلا میرزایی



دیواری که تا گلویم خط شده بود
 
 بالا می آید                 

مادرم گفته بود

پشت پای مسافرم آب بپاشم

گفته بودم هرگز سین ام در سنت هایش جا نمی گیرد

 و این پارچ لب پر

هیچ زمینی را تر نکرده است                                          

بپاشم یا نپاشم مشغول ام نمی کند

روی تیغه ای که راه می روم

                           بالا می آیی

مادرم سر بر می گرداند

که دنیا پر از نامرد است                                                                          
و                                                             
                                                                                                                         سین ها زیر دست و پا جا مانده اند                   

خندیده بودم قاه قاه

از دیوارها ریخته بودم
 
این روزهایم دست پاچه اند

دل ام روی قناری های لال

شرط بندی کرده است       

شهر در طول و عرض اش

                 خیس می نویسد
                                 
انتظار تا زیر ران ام کشیده می شود

مخفی تر از شعر عریان شده ام

   + سید جمال طباطبایی ازاد - ۱٢:۱٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٢/٧