اساتید در قید حیات را دریابیم


بیاد استادان دانشگاه ادبیات

احمد شاملو


احمد شاملو
با قامتی به بلندی فریاد
احمد شاملو پس از نیما یوشیج یکی از تاثیرگذارترین شاعران در روند تحویل شعر نو ایران است. او با آوردن سبکی نو در شعر به نام « شعر سپید» شعر فارسی را از قید اوزان عروضی آزاد کرد، و با تاکید بر موسیقی درونی کلام نوعی از شعر را ارایه داد که در نثر کهن فارسی ریشه دارد. این شاعر بزرگ در 3 مرداد سال 1379 چشم از جهان فروبست و جامعه ادبی ایران را در داخل و خارج از کشور سوگوار کرد.
پردگیان باغ از پس معجر
عابر خسته را
به آستین سبز
بوسه‌یی می‌فرستند
 
برگرده باد
گرده بویی دیگر است
درخت تناور
امسال
چه میوه خواهد داد
تا پرندگان را
به قفس نیاز نماند؟
چه انتظار پر تردیدی با شاعر است! چه انتظار خاطر آزاری، در این شعر، با شاعر است و با ما: بوسه‌ی سبز "از پس معجر" و بوی دیگرگون "گرده‌یی" بر "گرده باد" نوید.
میوه باران درختی‌ست، اما اگر این میوه ز قومی باشد تلخ که چینه دان را بگذارد، پرنده را کنج حرمان در امان قفس بس!
تعبیری که از این شعر شاملو دارم انگار که فشرده ذات تمامیت طلب اوست، ذاتی که به اندک یا ناتمام خرسند نمی‌شود: در هنر "همه" می‌خواهد یا "هیچ".

   + سید جمال طباطبایی ازاد - ۸:٤۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۱/۳